ΗΣΥΧΙΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Επιτέλους ήρθε ο σοσιαλισμός! Ο σοσιαλιστής υπουργός Προστασίας του Πολίτη "πήρε το κεφάλι" του Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. και προτρέπει τους αστυνομικούς να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους, δείχνοντας σεβασμό στην αξιοπρέπεια των πολιτών (μετάφραση: να συλλαμβάνουν τους θαμώνες των βιβλιοπωλείων με περισσότερο τακτ, βρε αδερφέ). Αλλά μη νομίζετε ότι θα μας αφήσουν στο έλεος των κακών αναρχικών. Όχι, και γι'αυτό προέβλεψε η καλή μας σοσιαλιστική κυβέρνηση. Ο σύντροφος Χρυσοχοϊδης (χαχαχα ούτε ως αστείο δε στέκει) δήλωσε ότι θα δώσει τέλος στα άβατα και στα γκέτο και θα προσφέρει στους πολίτες την ασφάλεια που χρειάζονται. Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι δεν ανήκω στους πολίτες...Γιατί ούτε ασφαλής αισθάνομαι βλέποντας μπάτσους σε κάθε γωνία και κυκλοφορώντας μόνιμα με ταυτότητα, ούτε θεωρώ επικίνδυνους τους φίλους μου που τους τσουβάλιασαν ένα βράδυ στη ΓΑ.ΔΑ.. Έχοντας μιαν άλλη, αιρετική και μειοψηφική αντίληψη για την ασφάλεια, θα προτιμούσα να σταματήσει η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, να μειωθεί η ανεργία, να φυτρώνουν δέντρα και όχι πάρκινγκ, να μιλάμε για ανθρώπους κι όχι για μετανάστες. Και βέβαια ολότελα και τέλεια ασφαλής, ήρεμος και αισιόδοξος μπορείς να νιώσεις μόνο, όταν ρωτάς ένα παιδάκι ποια είναι η Μπεζεντάκου και δεν μπορεί να σου απαντήσει. Σημαίνει πως ίσως κάποτε να μάθει ποιος ήταν ο Φλωράκης.

Αχ Θερσίτη μου, αν δε σε είχα δάσκαλο, τώρα θα ένιωθα ασφαλής!

ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΣΕΣ

Για να ξεφύγω από την κατάθλιψη που μου προκαλεί το ελληνικό Πανεπιστήμιο (κάποιος να με πάρει από εκεί μέσα!!!), και για να προσπαθήσω να επανορθώσω για το στήσιμο στο Σιορ Διονύση και την παρέα του Πλανητάριου, αποφάσισα να καταθέσω εδώ τις προτάσεις μου για το μήνα, κι ελπίζω να συναντήσω κάπου εδώ και την υπόλοιπη γνωστή blogo-παρέα. Ποιος ξέρει, ίσως να μπει στον πειρασμό και η Γυριστρούλα να αφήσει για λίγο το ωραίο νησί της και να μας επισκεφτεί.

Λοιπόν:

Για τους νεότερους: Αυτό το Σάββατο 17/10 στις 10 πάρτυ από την Αριστερή Ενότητα Φιλοσοφικής στο Στέκι Μεταναστών, στα Εξάρχεια.

Για όλους, πλην του Θερσίτη φοβάμαι: Προβολή της ταινίας του Τάσου Ψαρρά για τον Ανδρέα Εμπειρίκο και συζήτηση με το σκηνοθέτη. Αίθουσα Στράτος Μελεμενής του Ιωνικού Συνδέσμου (Τσουρουκτσόγλου 1 και Λεωφόρος Ηρακλείου 251, Νέα Ιωνία, στο ύψος του σταθμού του ηλεκτρικού). Δευτέρα 19/10, ώρα 8.00 μ.μ..

Για όλους: Τετάρτη 21/10 στις 7 το απόγευμα, παρουσίαση του βιβλίου του Χριστόφορου Κάσδαγλη "Η αριστερά και ο κακός ο λύκος-το γαμώτο ενός αριστερού", στο Floral-Books and coffee (Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων). Θα είναι κι ο Τσίπρας.

Για όλους, όλους όμως: Δευτέρα 2/11 στις 8.00 μ.μ. προβολή της ταινίας "Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα", για τον Ελύτη, του Γιώργου Καρυπίδη και συζήτηση με το σκηνοθέτη. Και πάλι στον Ιωνικό Σύνδεσμο. Σε συνεργασία με το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος.

Δείτε και την πρόταση του MrArvula!

ΈΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ...

Μπορεί να μην είναι το φάντασμα του κομουνισμού που έλεγε ο Μαρξ, αλλά είναι το φάντασμα των ανθρώπων που θέλουν κάτι να αλλάξει. Και θέλουν τόσο πολύ κάτι να αλλάξει, που μέχρι και τις απαράδεκτες εσωκομματιές έριδες του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. συγχώρησαν. Λοιπόν, μπορεί ο σύντροφος Τσίπρας να μάς είπε ότι η χθεσινή μέρα ήταν για να χαρούμε και από σήμερα ξαναρχίζουμε τον αγώνα, αλλά εγώ θα ακολουθήσω τον αιρετικό δρόμο και θα χαρώ και σήμερα!!

ΔΥΟ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ, ΠΕΝΤΕ (Α)ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

Γυρνάω σήμερα από την πρώτη μου μέρα στο Πανεπιστήμιο, πεπεισμένη ότι οι γνωστοί που μου έλεγαν να γραφτώ οπωσδήποτε στη ΔΑΠ ή στην ΠΑΣΠ είχαν απόλυτο δίκιο. Παρακάτω παραθέτω τη σοβαρότατη και καθαρά πολιτική επιχειρηματολογία που στηρίζει αυτή τη θέση:
1. Τα παιδιά της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ θα σε βοηθήσουν με την εγγραφή σου. Είναι πρακτικά αδύνατο να συμπληρώσεις μόνος σου στοιχεία όπως όνομα, επώνυμο, διεύθυνση (!).
2. Τα παιδιά της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ θα σου βρουν γκόμενο/-α. Κι αυτό είναι πρακτικά αδύνατο να το πετύχεις μόνος σου.
3. Τα παιδιά της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ θα σου δώσουν την ευκαιρία να κάνεις φτηνές εκδρομές και εξόδους σε σκυλομάγαζα (προσφορά στον πολιτισμό).
4. Τα παιδιά της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ θα σε βοηθήσουν να περάσεις πιο εύκολα τα μαθήματα, ώστε να έχεις περισσότερο χρόνο να αποχαυνωθείς στο χαζοκούτι.
5. Τα παιδιά της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ θα σου δώσουν τέλος έτοιμα επιχειρήματα, τα οποία βέβαια καλό θα ήταν να τα μάθεις απ' έξω, αλλά μπορείς να τα επαναλαμβάνεις και με δικά σου λόγια. Έτσι δε θα χρειάζεται να σπας το κεφάλι σου, όταν θα σου τη λένε οι αριστεροί.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΝΘΙΜΟ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥΛΑ Ή ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ; (ΣΩΤΗΡΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ)

Μερικές φορές η οργή για την απαράδεκτη λειτουργία του ελληνικού σχολείου δε μας επιτρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια μα και τους καταλύτες αυτής της αθλιότητας. Πριν μερικές μέρες ένιωσα την ανάγκη να αναρτήσω ένα κείμενο-κατηγορώ του τύπου "12 χρόνια στο σχολείο δεν άκουσα μια φορά το όνομα του Λαμπράκη!". Όμως συγκρατήθηκα, συλλογίστηκα κι αποφάσισα να καταθέσω εδώ ένα κείμενο του τύπου "Γιατί 12 χρόνια στο σχολείο δεν άκουσα μια φορά το όνομα του Λαμπράκη;" Γιατί αλήθεια; Μια απλή απάντηση θα ήταν ότι οι καθηγητές δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική παίδευση των μαθητών τους, αλλά επιδιώκουν μόνο να τελειώσουν την προβλεπόμενη ύλη, άντε και να χαλαρώσουν λίγο την ατμόσφαιρα με ελαφρά σχόλια εμνευσμένα από τη μεσημεριανή ζώνη της τηλε-χωματερής. Όμως εδώ πρόκειται για κάτι βαθύτερο. Οι γονείς της δικής μου γενιάς, της πολυσυζητημένης γενιάς του Δεκέμβρη, δε θέλησαν να μας εμφυσήσουν τη συνείδηση ότι ο Λαμπράκης, ο Μπελογιάννης, ο Πέτρουλας και γενικά όλοι οι αριστεροί αγωνιστές άφησαν μια κληρονομιά, ότι ο αγώνας τους είχε νόημα, ότι δούλεψαν για κάτι που αξίζει. Οι περισσότεροι από αυτούς τους γονείς, καθηγητές κ.τ.λ. ωστόσο δεν είναι αντιδραστικοί, δε χαρακτηρίζονται από εκείνο το αντικομουνιστικό μένος των προηγούμενων δεκαετιών. Αν τους μιλήσεις, θα δεις πως εκτιμούν, σχεδόν συμπαθούν ανθρώπους σαν το Λαμπράκη. Όμως δεν πιστεύουν στην αναγκαιότητα της εξέγερσης. Γι'αυτούς η επανάσταση είναι ένα αμάγαλμα ηρωισμού και παιδικής ανοησίας, ενώ η έννοια του αγώνα τούς φαίνεται εφηβική έξαρση, ευγενική αλλά ανούσια, μάταιη.

Πρέπει μας λένε να αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τον κόσμο. Αλλά αυτό δεν είναι παρά μια προσπάθεια αναβολής και τελικά ακύρωσης της αλλαγής. Γιατί πότε σταματά η εσωτερική αλλαγή, η πνευματική αναζήτηση, η ενδοσκόπηση; Όχι. Η αλλαγή, η εξέγερση-ας μη φοβομαστε τη λέξη- αποδεικνύεται εφικτή, αναγκαία και επείγουσα. Η περίφημη αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ένα σφουγγάρι που σβήνει τους λόγους για τους οποίους προέκυψε η επανάσταση. Οι λόγοι, οι προϋποθέσεις είναι ακόμη εδώ. Η σκέψη των προοδευτικών διανοούμενων από το Διαφωτισμό μέχρι σήμερα είναι εδώ. Κι εμείς έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στον πολιτισμό που μας προτείνουν, στον οποίο ο Λαμπράκης είναι εξόριστος από τις σχολικές αίθουσες, και στον πολιτισμό που θέλουμε, στον οποίο δε θα με ρωτάνε αν είμαι χρυσαυγίτισσα, επειδή διαβάζω την Αυγή!

ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Ο Θερσίτης- πάντα δάσκαλος- μου υπενθύμισε με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση ότι μια εικόνα δεν ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Όχι στη σύγχρονη Ελλάδα, όπου καμιά ανθρώπινη αξία δε θεωρείται πλέον δεδομένη. Μετά τις εκλογές του 7.15% για το ΛΑ.Ο.Σ. και του 0.5% για τη Χρυσή Αυγή, για πολύ καιρό δεν μπορούσα ούτε να γράψω ούτε να μιλήσω για την πολιτική. Και ξαφνικά κατάλαβα ότι δεν έχω αυτό το δικαίωμα. Ότι κάθε δευτερόλεπτο στη ζωή μου που έκανα ζάπινγκ στο χαζοκούτι το έχω κλέψει από τους κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα, όχι τους "αγανακτισμένους" που βγαίνουν συνεχώς στα κανάλια, αλλά τους άλλους, αυτούς που σκυλοπνίγηκαν στο Αιγαίο κι έδωσαν ό,τι είχαν για να έρθουν εδώ και να τους πούμε να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους και να πεθάνουν από την πείνα, τον πόλεμο, τις αρρώστιες. Συνειδητοποίησα ότι κάθε λεπτό που κάθισα μόνη μου σε μια γωνία, επειδή οι συμμαθητές μου μιλούσαν για το Σάκη Ρουβά, το έχω κλέψει από εκείνα τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, που μιλούν μόνο ελληνικά, που έχουν Έλληνες φίλους, που δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ στο εξωτερικό, που δουλεύουν και σπουδάζουν στην Ελλάδα, και ξαφνικά στα 25 τους ένα χαρτί τους πληροφορεί ότι δεν είναι Έλληνες και πρέπει να τα μαζεύουν και να του δίνουν. Ξέρω τώρα ότι κάθε φορά που αναπαύτηκα στο αφράτο μαξιλαράκι της κόσμιας συμπεριφοράς, όταν η λέξη "Αλβανός" αντικαθιστούσε τη λέξη "κλέφτης", έχω κάνει έγκλημα πολύ πιο αξιοκαταφρόνητο από αυτό για το οποίο χιλιάδες ναρκομανείς βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα. Συγγνώμη. Συγγνώμη στους ανθρώπους που απολύονται καθημερινά λόγω της κρίσης που οι τράπεζες δημιούργησαν, συγγνώμη στα παιδιά που ανακαλύπτουν με έκπληξη πως οι δάσκαλοι στην Αφρική έχουν περισσότερο μεράκι, συγγνώμη στους ανθρώπους που δουλεύουν ανασφάλιστοι, συγγνώμη στους ανθρώπους που δεν έχουν τζαμί να προσευχηθούν, συγγνώμη στις γυναίκες που τις στραβοκοίταξαν κάποτε, επειδή φορούσαν μαντίλα, συγγνώμη στους Έλληνες-Αλβανούς μαθητές που δεν μπορούν να σηκώσουν την ελληνική σημαία, συγγνώμη σε όσους κλαίνε κρυφά ακούγοντας ρατσιστικά ανέκδοτα, συγγνώμη σε όσους είδαν συνανθρώπους τους να περνούν στο απέναντι πεζοδρόμιο, βλέποντάς τους μελαμψούς, συγγνώμη σε όσους αγωνίστηκαν κάποτε ή θα αγωνιστούν στο μέλλον για αυτά που πιστεύουν κόντρα στις συμβουλές των νοικοκυρέων και των φιλήσυχων. Μη μου πείτε πως δε φταίω εγώ. Εγώ φταίω. Έκλεψα πολλά απ' τη ζωή αυτών των ανθρώπων τις μέρες που αποφάσισα να σοκαριστώ και να σωπάσω. Αν κάπου έφταιξε και κάποιος άλλος, αυτό θα το αναλύσουμε άλλη φορά, μετά από τα ιερά χαστούκια που όλοι μαζί θα του χαρίσουμε.

Όσο για τις ώρες που διάβαζα λογοτεχνία ή πολιτική φιλοσοφία ή ιστορία ή έβλεπα ταινίες ή άκουγα και μελετούσα μουσική ή έγραφα ποιήματα, αυτές δεν τις έχω κλέψει. Όχι, αυτές μου ανήκουν εντελώς. Με τον όρο βέβαια όχι μόνο να μοιράζω βιβλία στα χέρια που συναντώ απλωμένα μπροστά μου, αλλά και να ουρλιάζω στα αφτιά ολονών και να τους τραβάω τα χέρια από τις τσέπες, για να τους χώσω μέσα ένα βιβλίο.

Δε φοβάμαι λοιπόν τον άνθρωπο που λέγεται Μοχάμετ ή Ιβάν ή Ααρών, όχι γιατί δεν έχω θρησκεία για να προστατέψω, αλλά γιατί, όπως έλεγε κι ο Σαίξπηρ αιώνες πριν, για να ξεχαστεί πικρά, κι αυτός άμα τον τρυπήσεις θα βγάλει αίμα, γιατί κι αυτός αρρωσταίνει από τις ίδιες ασθένειες και τρέφεται με το ίδιο φαγητό. Και πάνω από όλα, γιατί το παιδί του έχει το ίδιο αθώα μάτια με τα παιδιά των γουρουνιών που κλείσανε την παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα.