Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009
ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΛΛΑΖΕΙ...
Πράγματι. Έχουν δίκιο, τίποτε ποτέ δεν άλλαξε. Ακόμη η παιδική εργασία είναι νόμιμη και η μόρφωση πολυτέλεια, οι απεργίες παράνομες και η γυναικεία ψήφος όνειρο θερινής νυκτός. Ακόμη χρειάζεσαι πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, αν θέλεις να εργαστείς, ακόμη πρέπει να φοβάσαι ότι θα υποστείς βασανιστήρια και εξορίες, αν είσαι κομουνιστής. Πάντοτε βέβαια οι μαθητές κυκλοφορούν γουλί, με το πηλήκιο με την κουκουβάγια, και οι μαθήτριες φοράνε ποδιές και αλίμονο αν πάνε στον κινηματογράφο κανένα βράδυ. Οι γυναίκες ακόμη παίρνουν το επίθετο του άντρα τους και βέβαια τα παιδιά οφείλουν να πηγαίνουν στο κατηχητικό κάθε εβδομάδα υποχρεωτικά.
Ή μήπως μου ξέφυγαν τίποτα εξελίξεις; Μπα, αποκλείεται, αυτό θα σήμαινε ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει...
Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009
ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΣΕΣ
Λοιπόν:
Για τους νεότερους: Αυτό το Σάββατο 17/10 στις 10 πάρτυ από την Αριστερή Ενότητα Φιλοσοφικής στο Στέκι Μεταναστών, στα Εξάρχεια.
Για όλους, πλην του Θερσίτη φοβάμαι: Προβολή της ταινίας του Τάσου Ψαρρά για τον Ανδρέα Εμπειρίκο και συζήτηση με το σκηνοθέτη. Αίθουσα Στράτος Μελεμενής του Ιωνικού Συνδέσμου (Τσουρουκτσόγλου 1 και Λεωφόρος Ηρακλείου 251, Νέα Ιωνία, στο ύψος του σταθμού του ηλεκτρικού). Δευτέρα 19/10, ώρα 8.00 μ.μ..
Για όλους: Τετάρτη 21/10 στις 7 το απόγευμα, παρουσίαση του βιβλίου του Χριστόφορου Κάσδαγλη "Η αριστερά και ο κακός ο λύκος-το γαμώτο ενός αριστερού", στο Floral-Books and coffee (Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων). Θα είναι κι ο Τσίπρας.
Για όλους, όλους όμως: Δευτέρα 2/11 στις 8.00 μ.μ. προβολή της ταινίας "Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα", για τον Ελύτη, του Γιώργου Καρυπίδη και συζήτηση με το σκηνοθέτη. Και πάλι στον Ιωνικό Σύνδεσμο. Σε συνεργασία με το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος.
Δείτε και την πρόταση του MrArvula!
Κυριακή, 06 Σεπτεμβρίου 2009
Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥΛΑ Ή ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ; (ΣΩΤΗΡΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ)
Μερικές φορές η οργή για την απαράδεκτη λειτουργία του ελληνικού σχολείου δε μας επιτρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια μα και τους καταλύτες αυτής της αθλιότητας. Πριν μερικές μέρες ένιωσα την ανάγκη να αναρτήσω ένα κείμενο-κατηγορώ του τύπου "12 χρόνια στο σχολείο δεν άκουσα μια φορά το όνομα του Λαμπράκη!". Όμως συγκρατήθηκα, συλλογίστηκα κι αποφάσισα να καταθέσω εδώ ένα κείμενο του τύπου "Γιατί 12 χρόνια στο σχολείο δεν άκουσα μια φορά το όνομα του Λαμπράκη;" Γιατί αλήθεια; Μια απλή απάντηση θα ήταν ότι οι καθηγητές δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική παίδευση των μαθητών τους, αλλά επιδιώκουν μόνο να τελειώσουν την προβλεπόμενη ύλη, άντε και να χαλαρώσουν λίγο την ατμόσφαιρα με ελαφρά σχόλια εμνευσμένα από τη μεσημεριανή ζώνη της τηλε-χωματερής. Όμως εδώ πρόκειται για κάτι βαθύτερο. Οι γονείς της δικής μου γενιάς, της πολυσυζητημένης γενιάς του Δεκέμβρη, δε θέλησαν να μας εμφυσήσουν τη συνείδηση ότι ο Λαμπράκης, ο Μπελογιάννης, ο Πέτρουλας και γενικά όλοι οι αριστεροί αγωνιστές άφησαν μια κληρονομιά, ότι ο αγώνας τους είχε νόημα, ότι δούλεψαν για κάτι που αξίζει. Οι περισσότεροι από αυτούς τους γονείς, καθηγητές κ.τ.λ. ωστόσο δεν είναι αντιδραστικοί, δε χαρακτηρίζονται από εκείνο το αντικομουνιστικό μένος των προηγούμενων δεκαετιών. Αν τους μιλήσεις, θα δεις πως εκτιμούν, σχεδόν συμπαθούν ανθρώπους σαν το Λαμπράκη. Όμως δεν πιστεύουν στην αναγκαιότητα της εξέγερσης. Γι'αυτούς η επανάσταση είναι ένα αμάγαλμα ηρωισμού και παιδικής ανοησίας, ενώ η έννοια του αγώνα τούς φαίνεται εφηβική έξαρση, ευγενική αλλά ανούσια, μάταιη.
Πρέπει μας λένε να αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τον κόσμο. Αλλά αυτό δεν είναι παρά μια προσπάθεια αναβολής και τελικά ακύρωσης της αλλαγής. Γιατί πότε σταματά η εσωτερική αλλαγή, η πνευματική αναζήτηση, η ενδοσκόπηση; Όχι. Η αλλαγή, η εξέγερση-ας μη φοβομαστε τη λέξη- αποδεικνύεται εφικτή, αναγκαία και επείγουσα. Η περίφημη αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ένα σφουγγάρι που σβήνει τους λόγους για τους οποίους προέκυψε η επανάσταση. Οι λόγοι, οι προϋποθέσεις είναι ακόμη εδώ. Η σκέψη των προοδευτικών διανοούμενων από το Διαφωτισμό μέχρι σήμερα είναι εδώ. Κι εμείς έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στον πολιτισμό που μας προτείνουν, στον οποίο ο Λαμπράκης είναι εξόριστος από τις σχολικές αίθουσες, και στον πολιτισμό που θέλουμε, στον οποίο δε θα με ρωτάνε αν είμαι χρυσαυγίτισσα, επειδή διαβάζω την Αυγή!
Τρίτη, 09 Ιουνίου 2009
Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009
DARWINIUS MASILLAE

Στο απολίθωμα ενός πιθηκοειδούς ηλικίας 47 εκατ. χρόνων βρέθηκε ένας χαμένος κρίκος της Θεωρίας της Εξέλιξης. Το θηλαστικό ονομάστηκε Darwinius Μasillae και παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με τον άνθρωπο και με το λέμουρο. Προσωρινά βρίσκεται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης, αλλά σύντομα θα επιστρέψει στη Νορβηγία, όπου και βρέθηκε. Πρόκειται χωρίς υπερβολή για απόδειξη της θεωρίας του Δαρβίνου κι επειδή στα σίγουρα τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. θα θάψουν την είδηση, αποφάσισα να γράψω αυτά τα λίγα, έστω και εν μέσω Πανελληνίων. Πρέπει κάποια στιγμή να φύγει από την Ελλάδα το σύνδρομο δεν πιστεύω στην Εξέλιξη-είμαι καλός χριστιανός, όπως εδώ και χρόνια έχει φύγει από όλες τις αναπτυγμένες χώρες. Δεν αντέχω πια να ακούω επισημάνσεις του τύπου "Μα είναι δυνατόν οι πίθηκοι να μεταμορφώθηκαν σε ανθρώπους;"! Η μελέτη του Δαρβίνου ήταν μια από τις σημαντικότερες ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ μελέτες, δεν πρόκειται για φαντασίες και σκόρπιες σκέψεις που είπε μια μέρα να τις γράψει σε ένα βιβλίο. Αλλά πώς να το ξέρουμε αυτό, όταν η θεωρία της Εξέλιξης είναι μόνιμα εκτός σχολικής ύλης;
Αχ, έβγαλα το άχτι μου, θα επιστρέψω μετά τις Πανελλήνιες να τα πούμε!


